„ShowPedagogika – Dyscyplina bez nakazów” – innowacja pedagogiczna

Innowacja pedagogiczna o nazwie „ShowPedagogika – Dyscyplina bez nakazów”

 

Główne cele wprowadzenia innowacji

  1. Zaspokojenie potrzeby otrzymywania atrakcyjnego komunikatu przez dzieci
    – Dzieci codziennie uczestniczą w spektaklach edukacyjnych prowadzonych przez nauczyciela. Stosowanie wielokanałowego przekazu w spektaklach (wzrok, słuch, dotyk, ruch) prowadzi do odbioru komunikatu przez dziecko jako atrakcyjnego.
  2. Zaspokojenie potrzeby ruchu dzieci – Wprowadzenie codziennie tańców wychowańców czyli atrakcyjnych zabaw muzyczno – ruchowych pomaga dzieciom uwolnić z ciał nadmiar energii w kontrolowany przez nauczyciela sposób. Dzieci mogą przenieść swoją uwagę
    na spokojniejszą zabawę i naukę.
  3. Zaspokojenie potrzeby godności własnej i wolności dziecka – Dziecko przestaje czuć się zmuszane do koniecznych w placówce aktywności i zachowań zgodnych z zasadami. Dziecko poznaje wartości wolności i szacunku na swoim doświadczeniu, czyli doświadcza wolności i czuje się szanowane. Dzięki temu uczy się szanować i dawać wolność innym. Atrakcyjność przekazu spektakli „ShowPedagogika – Dyscyplina bez nakazów” powoduje,
    że dzieci pragną uczestniczyć w zajęciach w wolności i szacunku.

Cele szczegółowe

  1. Dziecko uczy się z ochotą słuchać, słyszeć i działać zgodnie z poleceniami nauczyciela.
  2. Dziecko uczy się proaktywnej postawy wobec życia i otoczenia.
  3. Dziecko rozumie, że czuje trudne emocje (żal, złość) i uczy się brać odpowiedzialność
    za te emocje.
  4. Dziecko buduje poczucie własnej wartości, szacunku wobec siebie i innych, wspólnoty
    ze społecznością i indywidualności.
  5. Wyrównanie dysharmonijnego rozwoju w grupie.

Spektakl. Księżniczka + ,,Obraz zmień”
– morał – zmiany, których nie lubimy często są
okazjami i szansami

  • rozwija nawyk samodzielności – uczy planowania i podejmowania intencjonalnego działania

Spektakl. Motyl + ,,Dziękowanka”
– morał – dziękuj zamiast narzekać

  • wzmacnia potrzebę tworzenia relacji osobowych (uczą dziękowania)
  • kreuje normy i wartości oparte na szacunku – śpiewanie piosenki o 12 sytuacjach z życia przedszkolaka, za które dziecko może podziękować
  • kreuje normy i wartości oparte na szacunku – dziękowanka (wersja po spektaklu) zabawa, której celem każdego dziecka jest kształtowanie norm społecznych, dziękowanie jak najwięcej razy w krótkim czasie za prawdziwe sytuacje

Spektakl. Dzięcioł + ,,Czysty dziób”
– morał – gdy czujesz złość milcz, gdy czujesz radość dziel się nią z innymi

  • dziecko uczy się rozpoznawać złość oraz żal
  • dziecko uczy być świadome, że czuje emocje i uczy się świadomie wybierać działanie zamiast reagować
  • dziecko uczy się być świadome, że słowa wypowiadane przez innych w złości są wyrazem ich stanu emocjonalnego i nie musi odbierać tych słów osobiście
  • dziecko uczy się przyjaznych strategii nawiązywania relacji w grupie, pozbawionych chęci odwetu
  • w przypadku zabrania zabawki przez drugie dziecko, dziecko nawiązuje relacje przynosząc inne zabawki drugiemu dziecku
  • w przypadku bycia odrzuconymi przez drugie dziecko z zabawy, przy pierwszej okazji samo zaprasza drugie dziecko do zabawy

Spektakl. Rycerz + ,,Zdejmujemy zbroję”
– morał – złość, żal czy urazy uniemożliwiają odczuwanie radości

  • dziecko uczy się rozpoznawać złość oraz żal
  • dziecko uczy się być świadome, że czuje emocje i uczy się świadomie „zdejmować zbroję żalu i złości”

Spektakl. Bracia + ,,Musztra dance”
– morał – masz wpływ na swoje samopoczucie

  • wzmacnia poczucie wartości – zmienia postawę ofiary w postawę proaktywną

Spektakl. Książę + Яób inaczej:
– morał – realizowanie drobnych świeżych pomysłów wpływa
na atrakcyjność dnia

  • wzmacnia indywidualność – dziecko uczy się, że może wyrażać siebie codziennie w odmienny sposób
  • wzmacnia oryginalność – dziecko uczy się jak łączyć proste zachowania w oryginalne zestawienia

Spektakl. Istotek + Dzieci ziemi

– morał – szanując ziemię i przyrodę dbasz o własną przyszłość

  • wzmacnia potrzebę tworzenia dobrych relacji –  przykład bezinteresowności ziemi wobec istotka